امید
ادبی_هنری×
سلام امید تا چند روز دیگر به روز میشود مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش زده ام فالی و فریادرسی می آید زاتش وادی ایمن نه منم خرّم و بس موسی به آنجا به امید قبسی می آید هیچ کس نیست که در کوی تواش کاری نیست هر کس آنجا به طریق هوسی می آید کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست اینقدر هست که بانگ جرسی می آید جرعه ای ده که به میخانه ارباب کرم هر حریفی ز پی ملتمسی می آید دوست را گر سر پرسیدن بیمار غم است گوبران خوش که هنوزش نفسی می آید خبر بلبل این باغ بپرسید که من ناله ای می شنوم کز قفسی می آید یار دارد سر صید دل حافظ یاران شاهبازی به شکار مگسی می آید
ای که از کف داده ای صبر و قرار چهره در هم کرده ای از اضطرار دیده بگشا، از چه می ترسی بگو این چنین حیران چرا؟ زار و نزار می دوی هر سو در این ظلمت سرا می گریزی تا کجا؟ پایان کار شب که تاریک است ورنه باریک و تنگ لااقل چیزی بگو، منت گذار آنکه می ترسی ازو همراه توست تا کجا از خود می گریزی ای هوار مایه این خوف و بیمت غفلت است غفلت از صبر و تحمل، انتظار هان بمان یک لحظه ای- در خود نگر سرمکن اندر گریبان سر درآر این هراس از تو گریزان می شود گر درآری از درون نقشی زیار مگر شیطان زینت است و جامه ای جامه اهریمن از روح و جان و تن درآر کی تو را تنها نهد در این سفر شاهد همواره و هر لحظه ات در روزگار این ندیدن از حجاب چشم توست شستشو کن چشم خود را زین غبار تو بیماری طبیعت نغمه خوان خوانده در گوشت دوایست انتظار دیده بگشا تا ببینی در برش سوز سرمای زمستان چون بهار عاشق این غربت چشید و خوف دید چاره ای نامه پدید الا به صبر و انتظار هادی اسحقی کار خیر است مکن این همه ناز بگشا این گره و چاره این کار بساز دودلی کردن و تردید حرام است حرام اگر آگاه شدی از پس این پرده و راز نکند وسوسه از بخل سخن چین که مکن سخن دل بشنو، فی، سخن حیلت ساز بگشا این در بسته که دلی شاد کنی پس از آن باز به خود آی و خود می پرداز این که سهل است چنین در نظرت بازنگر کار سختی است بر آن زار کند این در باز دم غنیمت شمر این فرصت اگر باز رود دگران می کنند آنرا که نکردی تو نیاز گفتن از عاشق، جهت شود اینگونه تمام که شوی بادم نمام از این پس دمساز "هادی اسحاقی" فاش میگویم از گفته خود دلشادم بنده عشقم از هر دو جهان آزادم طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق که درین دامگه حادثه چون افتادم من ملک بودم و فردوس برین جایم بود آدم آورد درین دیر خراب آبادم سایه طوبی و دلجویی حور و لب حوض به هوای سرکوی تو برفت از یادم نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت یارب از مادر گیتی به چه طالع زادم تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق هر دم آید غمی از نو مبارکبادم می خورد خون دلم مردمک چشم و سزاست که چرا دل به جگر گوشه مردم دادم پاک کن چهره حافظ به سرزلف ز اشک ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم "سلام سلام سلام سلامی برای سلامتی برای دوستی و دوست داشتن سلامی برای عذرخواستن از نبودنها و سلامی دوباره برای بازگشت.... بار دیگر در امید سنت شکنی شد و با شعری از حافظ که بی شک حافظه ماست به پیشواز میهمانانش آمد من عاشق این شعر از حافظ هستم امیدوارم شما هم از بازخوانی آن لذت ببرید گرچه سراسر اشعار حافظ پره از پرباری و عشق در این مدت که نبودم خیلی ها منو مورد لطف قرار دادن شاید نرسم به همه جواب بدهم اما از همه دوستانم از لطفشون همینجا تشکر می کنم غزلیات ۱۰۱۱ ای که از کف داده ای صبر و قرار چهره در هم کرده ای از اضطراب دیده بگشا، از چه می ترسی بگو این چنین حیران چرا؟ زار و نزار می دوی هر سو در این ظلمت سرا می گریزی تا کجا؟ پایان کار؟ شب که تاریک است وره باریک و تنگ لااقل چیزی بگو، منت گذار آنکه می ترسی ازو همراه توست تا کجا از خود می گریزی ای هوار مایه این خوف و بیمت غفلت است غفلت از صبر و تحمل، انتظار هان بمان یک لحظه ای- در خود نگر سر مکن اندر گریبان سر درآر این هراس از تو گریزان می شود گر درآری از درون نقشی زیار مگر شیطان زینت است و جامه ای جامه اهریمن از روح و جان و تن درآر کی تو را تنها نهد در این سفر شاهد همواره و هر لحظه ات در روزگار این ندیدن از حجاب چشم توست شستشو کن چشم خود را زین غبار تو بیماری طبیعت نغمه خوان خوانده در گوشت دوایست انتظار دیده بگشا تا ببینی در برش سوز سرمای زمستان چون بهار عاشق این غربت چشید و خوف دید چاره ای نامه پدید الا به صبر و انتظار "هادی اسحاقی" دریا دل اینک زمان آن رسیده عقل و عمل متحد شوند و دل........ در زمان اتحاد این دو او متفق است در زندانی تاریک اسیر خواهد شد تا ذره ذره آب شود شاید روزی تبدیل به دریا شد........
شکستن با صداقت عالم و آدم دلم شکستند هر کسی بی دلیل.......... شاید هم با منطق بی منطق خود!!!!! این انصافه....... . . من که با گریه آنها گریستم من که با خنده آنها خندیدم . . انصافه . . هر آنچه محبت داشتم بی بهانه، بدون انتظار ،نثار کردم . . انصافه.......... . . دل شکستن..... به جرم عشق ورزیدن به جرم محبت کردن به جرم سادگی، بی ریایی به جرم صداقت . . وای دلم . . بی بهانه شکست اما خوشحالم!!!! صادقانه شکست...... خندیدن آموختم در ناراحتی خندیدن........ آموختم وقتی قلبم شکست خندیدن.......... آموختم بدون تو خندیدن........ به هر آنچه برای دیگران گریستن به همراه دارد وقتی به سراغم می آید . . می خندم . . من به همه چیز می خندم!!!!
خدا کافی است سالها دویدم و هیچ نیافتنم از این هیچستانها جز دلی شکسته نیافتم سالها به هوای گلستان پی سراب دویدم سایه قامت یار را دیدم جز بیدی خشکیده نیافتم ولی در اوج سیاهی سایه سفید تو را یافتم از خود پرسیدم همانگونه که تو از ما پرسیدی آیا خدا برای بنده اش کافی نیست؟؟؟!!! «الیس الله بکاف عبده» ای که دائم شکوه داری از جفای روزگار
گرچه سرمستی زمانی از وفای روزگار یک شب از خود بیخودی ، مست از می جانانه یک شب از رو بسته ای شمشیر برای یک شب اندر جنس نفس و بندی میل و هوس
یک شب آکنده از خشم و نفرت از مکرور پای روزگار این همه اوج و هزیر از بهر چه آید به کار
این دورنگهی پای تو باید نوشت یا نه به پای روزگار تو فقط دربند حقی، جانشینش در زمین
بنده درگاه یزدانی خلیفه پس خدای روزگار ای بشر اعمال تو زنجیر و بند است و لگام
دائم از فعل تو میزان می شود آب و هوای روزگار این نصیحت بشنو از این عاشق پیرانه سر
اندکی داری توقف این زمان در این سرای روزگار عمر ما کوتاه و دنیا کوچک است و نقش ما
نقشه نقاش هستی کاز قلم باشد کجای روزگار
" هادی اسحاقی" نسیمی می وزد نرم و خرامان می زند فریاد! یار آمد- بهار آمد زمین اما هنوزم خفته در بستر و........ در آغوش گرمش می فشارد خیل فرزندان دلبندش که از سوز زمستان در امان باشند ولی خشکیده رگهایش در آن خون نیست زمین خود خفته اما خون دل نوشانده بر لبهای خشک و تشنه آنان که سر برسینه اش دارند نسیم اما هنوزم می زند فریاد یار آمد بپاخیزید یار آمد دم گرم نسیم و نغمه زیبای یار آمد میان کوه می پیچد هزاران قطره از نجوای او یکباره می ریزند در رگهای خشکیده زمین در خویش می جنبد صدای پای آب از دور می آید نسیم آرام می خواند و از آغوش خشک شاخه ها گلبرگ زیبای شکوفه باز می گردد و از سر شاخه های خشک هر بوته هزاران غنچه می روید که می خندند و شادابند زمین آرام می جنبد و آهی می کشد از دل که از آهش نفس در سینه می رقصد ازین نجوای روح انگیز و جان بخش نسیم خوش خبر از جای می جنبد....... که یار آمد بهار آمد قدم بر دیده بگذارد پس آنگه فرش زیبایی چنان گسترد بر سینه که خاک تیره پنهان شد رخ زردش و زیبا شد و گلگون شد صدای پای آب از دور و نجوای نسیم و نغمه مرغان هم آوا با تبسم های شیرین هزاران غنچه نورسته بر هر شاخه خشکیده از سرما و هر خشکیده - و هر خفته - و هر جسم بی جانی به آهنگ خوش این مژده می خوانند که یار آمد-بهار آمد سلام اینبار می خوام در امید سنت شکنی کنم قبل از رفتن به وبلاگ دوست خوبم سایه قصد داشتم با یکی دیگر از شعرهای پدرم (هادی اسحاقی) به روز بشم اما این آپ نه به شعرهای ایشان تعلق دارد و نه شعرهای من مدتی بود که با خودم شعری رو دست و پا شکسته در ذهنم مرور می کردم اون شعر متعلق به شاعری فرانسوی بود که سید شهاب حسینی در سریال مدار صفر درجه بارها خوانده بود و من بی نهایت این شعرو دوست دارم تا در وبلاگ سایه کاملشو پیدا کردم و دوست داشتم برای مخاطبین امید این شعرو بذارم تقدیم به آنان که دوست داشتن را تجربه کردند
دوست دارم تو را بجای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم
تو را به خاطر عطر نان گرم برای برفی که اب می شود دوست می دارم تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت لبخندی که محو شد و هیچ وقت نشکفت دوست می دارم تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم برای پشت کردن به ارزوهای محال به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم تو را برای دوست داشتن دوست می دارم تو را به خاطر بوی لاله های وحشی به خاطر گونه های زرین افتاب گردان تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم تو را برای لبخند تلخ لحظه ها پرواز شیرین خاطره ها دوست می دارم تو را به اندازه ی همه کسانی که نخواهم دید دوست می دارم اندازه قطرات باران،ستاره های اسمان دوست می دارم تو را به اندازه خودت،اندازه قلب پاکت دوست می دارم تو را برای دوست داشتن دوست می دارم تو را بجای همه کسانی که نمی شناخته ام....دوست می دارم تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام.... دوست می دارم برای خاطر عطر نان گرم و برفی که اب می شود و و نخستین گناه... تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم...دوست می دارم. « پل الوار- شاعر فرانسوی» 
| Design By : Night Skin |
اسحاقی
LinkDump
